Mit pierwszy, to przekonanie, że Polacy mają dosyć kaczyzmu i IV RP. Wynik wyborów pokazał, że Kaczyńskiego nie chce jedynie nieznaczna większość wśród głosujących, czyli ok. 25 – 26% uprawnionych do głosowania. Gdyby jednak przepytać ich na temat akceptacji konkretnych zamierzeń i działań przegranego kandydata, odsetek ich mógłby dość znacznie spaść. Polska w swych opiniach jest podzielona mniej więcej pół na pół. Wszelkie więc autorytatywne wypowiadanie się w imieniu wszystkich Polaków zarówno w wykonaniu polityków Platformy Obywatelskiej, jak i Prawa i Sprawiedliwości jest nadużyciem.

Drugim, znacznie ważniejszym mitem jest mit, jakoby wyborcy Platformy stanowili bardziej świadomą i zaangażowaną część społeczeństwa.  Otóż Bronisław Komorowski wygrał dzięki mobilizacji elektoratu i intensywnemu, graniczącemu z histerią, nawoływaniu do udziału w wyborach. Elektorat, który trzeba przekonywać do głosowania, trudno nazwać świadomym i zaangażowanym. Charakterystyczne, że Jarosław Kaczyński nie nawoływał swoich zwolenników do pójścia do urn. Nie musiał. Nie twierdzę, że każdy wyborca PiS jest bardziej zorientowanym i rozgarniętym od wyborców Platformy, jednak w swej zdecydowanej większości głosujący na Jarosława Kaczyńskiego wiedzieli, że należy iść na wybory i dlaczego należy głosować tak a nie inaczej.

Do poniższego wniosku doszedłem obserwując, jako mąż zaufania, prace komisji wyborczej. Akurat w okręgu, gdzie zdecydowanie wygrał Bronisław Komorowski. Obserwacja z natury rzeczy wybiórcza, jednak ciekawa. Zakaz agitacji w lokalu wyborczym dotyczy przede wszystkim członków komisji wyborczej, trudno jednak zakazać wyborcom wypowiadania takich czy innych uwag. I wielu z nich nie mogło powstrzymać się od takich wypowiedzi. Zwracali się przede wszystkim do mnie, gdyż, w przeciwieństwie do członków komisji, nie byłem zajęty wydawaniem kart. Wśród głosujących na Komorowskiego wielu głosowało po raz pierwszy od wielu lat a zdecydowana ich większość zdobyła się na to teraz, by – jak mówili - nie wrócił ciemnogród i ten obciachowy Kaczor. O zaletach swego wybrańca nie mieli zbyt wiele do powiedzenia. Wyborcy Kaczyńskiego z kolei brali regularnie udział w wyborach i potrafili  w mniej lub bardziej przekonujący sposób uzasadnić swój wybór. Oczywiście nie twierdzę, że wśród wyborców Komorowskiego nie było osób świadomych i zorientowanych w polityce. Nie oni jednak przesądzili o wyniku głosowania.

Mit świadomych wyborców Platformy pękł już wcześniej, przynajmniej w skali regionalnej. Podczas ubiegłorocznych wyborów do Parlamentu Europejskiego w okręgu katowickim stratedzy PO wystawili na ostatnim miejscu niejakiego Bogdana Kazimierza Marcinkiewicza, od niedawna członka partii, sądząc, że taki ruch przysporzy im nieco głosów. Rzeczywistość przerosła ich oczekiwania. Marcinkiewicz zdobył czwartą ilość głosów i mandat europosła kosztem Adama Matusiewicza – kompetentnego polityka, doświadczonego w pełnieniu odpowiedzialnych stanowisk, obecnie wicewojewody śląskiego. Akurat – moim zdaniem – przegrana Matusiewicza i jego pozostanie w Katowicach było korzystne dla województwa śląskiego. Obawiam się jednak, że to nie dobro województwa przyświecało głosującym na Marcinkiewicza wyborcom. Inaczej: jeśli kompetentny i doświadczony polityk przegrywa wybory z człowiekiem, którego jedyną zaletą jest zbieżność nazwisk z kochankiem sławnej Izabel, to jak tu mówić o świadomych wyborcach?

Trzecim upadłym mitem jest przedstawianie Platformy jako partii wykształconych, kompetentnych i otwartych na świat elit. W rzeczywistości jest ona populistyczną partią władzy. Jak każda partia populistyczna, bazuje na straszeniu wyborców i przedstawianiu się jako ten, kto jest w stanie uchronić ich od wmówionych im zagrożeń. Jedni straszyli kapitalistami, Żydami i cyklistami a PO straszy Kaczyńskim i IV RP. W czasie kampanii trudno było dostrzec elementy konstruktywnego programu Komorowskiego. I to nie dlatego, że – powiedzmy – niezbyt wygórowany poziom intelektualny kandydata mógł być przeszkodą w jego tworzeniu. Ma przecież fachowców, którzy odwaliliby tę robotę za niego. Po prostu stratedzy PO woleli sięgnąć po najprymitywniejszy a zarazem najskuteczniejszy sposób zdobycia elektoratu: wywołanie stanu zagrożenia. Nawiązali tym samym do polskich klasyków takiego uprawiania polityki: Leppera i Giertycha. Kierujący kampanią wiedzieli doskonale, że dyskusja merytoryczna wymaga odpowiedniego poziomu zarówno kandydata jak i wyborców. I nie zamierzali ryzykować.

Nie należy jednak zapominać, że w Platformie Obywatelskiej jest sporo kompetentnych polityków, dla których nie samo sprawowanie władzy czy interes osobisty jest najważniejszy, lecz dobro wspólne, czyli Rzeczpospolita. Wstąpili do tej partii przekonani do głoszonych swego czasu pięknych haseł i, ku swemu zaskoczeniu, skonstatowali po czasie, że to niezupełnie to. W prywatnych rozmowach przyznają, że pozostają w partii rządzącej, by móc zrobić coś konkretnego dla kraju lub regionu. Nie oni jednak decydują o polityce Platformy. Decydują ci, dla których władza ważna jest dla samej władzy, tak jak gra w piłkę dla samej gry.

Mit PO jako partii liberalnej pogrzebał własnoręcznie Bronisław Komorowski, broniąc się rękami, nogami i sądami przed posądzeniem o chęć prywatyzacji szpitali. Kandydat partii liberalnej występujący przeciwko prywatyzacji – toż to kuriozum na skalę światową! Komorowski nawet nie próbował bronić prywatyzacji szpitali, choć nie powinno to sprawić trudności średnio rozgarniętemu zwolennikowi liberalizmu. W tej bowiem kwestii prezes Kaczyński głęboko się myli. Chyba, że w Polsce jedyny możliwy scenariusz prywatyzacji to ten, przedstawiony w zwierzeniach zakochanej posłanki. Być może Komorowski coś wie na ten temat?

Ostatni z mitów, jaki pryśnie w ciągu najbliższych miesięcy, to mit Platformy jako partii fachowców, gotowych dokonać cudów, blokowanych jedynie przez nieodpowiedzialnego prezydenta, wetującego przygotowywane ustawy. Hamulec pochowaliśmy na Wawelu i teraz nic cudom nie stoi na drodze. Obawiam się jednak, że szuflady ministerialnych fachowców są puste, tak jak szuflada Julii Pitery – najdroższej z polskich ministrów. Głównym i chyba jedynym zadaniem min. Pitery było, i ciągle jest, przygotowanie ustawy antykorupcyjnej. Trudno przypuszczać, by Lech Kaczyński zawetował taką ustawę. Jednak przez całe trzy lata ustawa taka nie powstała. A utrzymanie ministerstwa Julii Pitery to konkretna kasa – miesiąc w miesiąc. Wkrótce przekonamy się, jak jest w innych ministerstwach.

Upadek ostatniego mitu to kwestia zdarzeń przyszłych. Istnieje więc pewna szansa, że mogę się mylić. I choć trudno mi w to uwierzyć, takiej pomyłki szczerze i gorąco życzę sobie i wszystkim rodakom. W końcu to Polska jest najważniejsza.