Wkrótce minie druga rocznica katastrofy smoleńskiej. Obserwując zachowania osób związanych z wyjaśnianiem tej katastrofy i w różny sposób z nią związanych, nie sposób zauważyć, że dotknięte są one pewną przypadłością. Nazwę ją roboczo „syndromem smoleńskim”. Nie jestem biegły w rozpoznawaniu chorób i dewiacji psychicznych, stawianie diagnoz zostawiam więc do tego powołanym. Sam opiszę jedynie kilka niepokojących przykładów. O tyle niepokojących, że dotyczą one nie tylko dziwnego zachowania związanych z katastrofą osób, ale również rzeczy materialnych i pojęć niematerialnych oraz diametralnie różnego postrzegania tych samych zjawisk. A to już robota nie tylko dla psychiatry, lecz również dla detektywa, tropiącego zjawiska z archiwum X.